Mostrar mensagens com a etiqueta Acções da ETA. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Acções da ETA. Mostrar todas as mensagens

quinta-feira, 14 de fevereiro de 2019

Entrevista a Lorenzo Espinosa, autor do livro «ETA, la historia no se rinde» (cas.)

[De El Bloque del Leste] Josemari Lorenzo Espinosa, historiador y autor del libro ETA. La historia no se rinde. Una entrevista en la que se trata el arco histórico del nacionalismo vasco en Euskal Herria (actualmente las comunidades autónomas de País Vasco y Navarra), el PNV, ETA, su disolución y el fin de la lucha armada.

1.¿Qué era ETA (Euskadi Ta Askatasuna) y dónde se origina esta organización armada?
Era una organización o grupo político que utilizaba la lucha armada, para conseguir o ayudar a conseguir sus objetivos. Nace en Bilbao, en 1958. Primero como un grupo de estudio, dedicado a recuperar la lengua vasca, conocer su Historia y sus leyes antiguas. Luego evoluciona mas radicalmente. A comienzo de los 60, se une a un grupo de disidentes de las juventudes del PNV (EGI) y se empieza a sopesar la utilización de armas.

Siguiendo el modelo del IRA, la revolución cubana o el FLN argelino. Que por entonces, estaban de moda. En la primera Asamblea de 1962, afirman que utilizaran todos los recursos a su alcance para conseguir la independencia de Euskadi. / LER: boltxe.eus

quinta-feira, 20 de dezembro de 2018

Etxamendi eta Larralde – «Yup! la-la»

«Goresten haigu, goresten ETA / populiaren makila haiz ta / hire indarra handia baita / herria hitaz bozkariatzen da. // Goresten haigu, goresten ETA / populiaren makila haiz ta / hire indarra handia baita / herria hitaz bozkariatzen da.»

O tema popular – aqui interpretado por Etxamendi eta Larralde – alude à execução do almirante Carrero Blanco [«perseguidor cruel, agora o castigado foi ele»], figura de topo da ditadura franquista, pela organização armada Euskadi Ta Askatasuna (ETA), a 20 de Dezembro de 1973, em Madrid, no âmbito da «Operação Ogro».

Como o carro em que seguia foi lançado por cima de um edifício, o fascista Carrero Blanco passou a ser conhecido como «o primeiro astronauta espanhol». Para a história ficou cunhada a frase «Arriba Franco, más alto que Carrero Blanco!». Arriba!

terça-feira, 4 de dezembro de 2018

«Argala hoy»

[De Iñaki Gil de San Vicente] Como marxista sabía que eran muy improbable, casi imposible, que se dieran en un momento preciso todas las circunstancias que forzasen a la burguesía a tolerar de forma pasiva y pacífica ser expropiada de sus inmensas riquezas privadas sin provocar antes una represión salvaje y, en caso extremo, una contrarrevolución inhumana, por lo que veía la violencia defensiva como una táctica de mal menor necesaria para evitar un mal mayor innecesario.
[...]
Las diversas formas posibles y deseables, efectivas política y éticamente, de practicar el derecho a la Rebelión deben decidirse mediante estrategias conscientes. Lo que nunca debe hacerse es silenciar ese derecho elemental, ocultarlo al conocimiento de quienes padecen opresión y la aceptan creyendo que es voluntad divina. Nunca debe hacer propaganda «democrática» para que los y las oprimidas renuncien definitivamente al derecho a la resistencia y acepten sólo las vías institucionales toleradas por la opresión: eso es inhumano. (BorrokaGaraiaDa)

sábado, 10 de novembro de 2018

«El anti-comunismo en la izquierda abertzale»

[De Borroka Garaia] El presente no surge nunca espontáneamente sino que en gran parte es fruto de la acumulación del pasado que da forma al ahora. E indudablemente dentro de lo que ha sido la izquierda abertzale y concretamente el hoy difunto MLNV, la izquierda abertzale socialdemócrata no está, ni puede estar en condiciones de representar a lo que fue todo un movimiento desde el mismo instante que ha tratado y trata de equipararse con un todo que nunca fue.
De ahí que no existe ningún tipo de legitimidad para que la tradición comunista, marxista y en su generalidad socialista revolucionaria abertzale, en la actualidad y en su evolución futura, y menos desde los rescoldos aún no superados de la herencia anti-comunista consciente o inconsciente, pueda ser considerada algo ajeno a la izquierda abertzale o sus postulados, por mucha intención de ello que exista en la socialdemocracia abertzale en un intento hegemonizador que ya hoy es un fracaso, siendo solo una parte de algo ya pasado, y que es heredera ideológica de los que se opusieron ideológicamente a la V asamblea, a ETAm, a KAS, a organizaciones juveniles y luego a Ekin, hasta la liquidación de ETA, y aceptan hoy el programa político y estrategia que adelantara oficialmente otra facción de la izquierda abertzale socialdemocrata conocida en su día como Aralar. (BorrokaGaraiaDa)

sexta-feira, 28 de setembro de 2018

«25 años de la muerte de Anuk, el primer caso de guerra sucia que implicó a la Ertzaintza»

La versión oficial habló de suicidio. En una carta escrita por él mismo aseguraba que en agosto había sido detenido, drogado y, posteriormente, liberado por la Ertzaintza para ser utilizado como «señuelo». El 26 de septiembre de 1993, fallecía en Bilbo Xabier Kalparsoro, tras caer por una ventana desde la comisaría de Indautxu, en manos de la policía española. Días antes fue visto en Gasteiz, en una situación desesperada y bajo un intenso cerco policial que consiguió burlar. ¿Qué ocurrió durante aquellos días previos a su muerte?

La muerte del militante abertzale coincidió con el homenaje a Gurutze Iantzi, que había fallecido dos días antes en manos de la Guardía Civil. ¿Pero qué sucedió durante ese mes? Hala Bedi desvela, 25 años después, más información sobre el caso: lo acontecido en Gasteiz entre finales de agosto y comienzos de septiembre, gracias a vecinos anónimos que estuvieron con Anuk durante aquellos días y han querido contar lo sucedido.

Tras 25 años sin la verdad ni el reconocimiento oficial en torno a la muerte de Anuk, estas personas han querido realizar un ejercicio de memoria histórica, para arrojar más luz sobre este episodio de la guerra sucia que implicó por primera vez a la Ertzaintza y a responsables políticos del PNV y el Gobierno Vasco.

Sobre el caso de Anuk planea la sombra de algunos altos cargos de la época, como Juan María Atutxa, entonces Consejero de Interior, o Joseba Goikoetxea, sargento mayor de la Ertzaintza y fallecido meses después en el primer atentado de ETA contra un miembro de la policía autonómica vasca.

La muerte de Anuk fue una herida abierta que, a pesar de haber sido ignorada por la historia y silenciada por la prensa durante más de dos décadas, marcó un antes y un después en la historia del conflicto, agudizando el enfrentamiento de la izquierda abertzale y ETA contra el PNV y la Ertzaintza. / VER: halabedi.eus [com o documentário Anuken Egia]

quinta-feira, 2 de agosto de 2018

«Meliton Manzanas?»

[De Mikel Erro / artigo publicado por ocasião dos 50 anos, que hoje se cumprem, da «Operação Sagarra», em que a Euskadi Ta Askatasuna (ETA) matou Melitón Manzanas, chefe da Brigada Político-Social em Gipuzkoa, conhecido pelos seus métodos brutais de tortura e pela sua colaboração com a Gestapo; em 2001, foi condecorado pelo governo de Aznar.] Duela 50 urte, egunez egun, E.T.A.k Meliton Manzanas izeneko polizia faxista torturatzailea exekutatu zuen Irunen. 1968ko abuztuaren 2an egin zuten euskal militante iraultzaileek ekintza armatu gogoangarri hura, eta bere oihartzun eta ondorio politikoak gaur arte iritsi zaizkigu.

Meliton Manzanas ez zen nornahi. Frankista porrokatua, antikomunista eta antieuskalduna, nazional-sozialista ere bazen, hots, nazia, eta Gestaporen kolaboratzaile fidela II. Mundu Gerran, Hitlerren genozidiotik ihes egiten zuten juduen ehizan eta harrapaketan. Paul Winzer, Heinrich Himmler SS Reichsführer-ek Miranda de Ebroko kontzentrazio esparruan zuen ordezkariaren laguna. Aingerutxo bat... Francisco Franco. Adolf Hitler.

Oligarkia espainolistak 1936tik aurrera bereziki (lehendik ere, jakina...) Euskal Herri Langilearen aurka ezarri zuen terrorismo sistematikoaren morroi eta zerbitzaria izan zen Meliton Manzanas. Koherentzia handiz, eta bertze behin ere frogatuz 1978ko erregimen monarkikoa neofrankismo gordina bertzerik ez dela, Espainiako merezimendu zibilaren domina eman zitzaion, 2001ean, José María Aznar Espainiako gobernuburu zela, «terrorismoaren biktima» izateagatik. Nazi-faxista terrorista torturatzaile profesional bat, biktima. Zer gehiago erraten ahal da Monarkia espainolaren II. Berrezarkuntza honi buruz? Hona hemen demokrazia burges neofaxista honen genealogia: Francisco Franco. Adolf Hitler. Jose María Aznar...

Baina Meliton Manzanas ez zen salbuespen isolatua, araua baizik. Burgesiak, bere klase diktadura aurrera eramateko terrorea hedatu behar du zapalduen artean. Eta hori egiten du faxismoaz baliatuz, baita demokrazia liberalen bidez ere. (herritarbatasuna.eus)

terça-feira, 5 de junho de 2018

«Txabi Etxebarrieta, la antítesis del falso "nuevo tiempo" que no llegó»

[De Borroka Garaia] Esta semana se va a cumplir el 50 aniversario de la caída en combate de Txabi Etxebarrieta. Hoy en día Txabi Etxebarrieta sigue siendo en parte un gran desconocido. No tanto porque no sea recordado por sus enemigos (considerado por ellos el «primer asesino») ni por muchos de sus amigos (el primer asesinado de ETA), sino porque por encima de hechos coyunturales o casualidades, la obra política, ideológica y también vivencial de Txabi Etxebarrieta es la gran olvidada. Lo cual es muy significativo, ya que Txabi Etxebarrieta y su hermano Jose Antonio son los mayores teóricos marxistas que ha dado el nacionalismo vasco. Posiblemente junto a Argala, pero cabe señalar que Txabi murió con solo 23 años. Ni que decir tiene que Txabi Etxebarrieta no fue el primer asesinado por el estado español, pues muchos lo fueron antes que él incluso en días anteriores a su muerte, ni tampoco fue Txabi el primero que empuñara las armas. (BorrokaGaraiaDa)

segunda-feira, 9 de abril de 2018

«ETA. La historia no se rinde: Prólogo, la historia como lucha»

[Prólogo de Iñaki Gil de San Vicente à obra ETA. La historia no se rinde, de Josemari Lorenzo Espinosa] Es un tópico decir que un libro es necesario, pero en este caso es verdad: hay que leer el nuevo libro de Lorenzo Espinosa titulado ETA. La historia no se rinde, publicado por Boltxe Liburuak, ese colectivo pequeño pero inmenso en su tarea. Son seis las razones fundamentales que explican esa necesidad: una y muy importante, porque rescata del olvido interesado opiniones, acciones, realidades sepultadas por la «normalización». Dos, porque plantea y responde unas dudas centrales para saber por qué cambió de bando la casta político-intelectual. Tres, porque lo hace desde un método crítico que descubre la historia real, la ocultada. Cuatro, porque, como efecto de lo anterior, vemos la profundidad y alcance de la filosofía de la praxis que desarrolló ETA. Cinco, porque a partir de ella redescubrimos el concepto de pueblo trabajador y su táctica de alianzas. Y seis, porque al editarlo Boltxe permite que se generalice un debate urgente sobre el futuro.

El peligro real que representaba para el poder capitalista lo que ya se define como V Biltzar largo, que luego aclararemos, radicaba en que con altibajos y escisiones iba creando un proyecto realmente comunista a pesar de sus lagunas y vacíos. A partir de un momento se llegó a hablar de la creación de un «marxismo nacional vasco», lo que requiere de muchos años, de mucha autocrítica e imaginación asentada en las lecciones de la lucha de clases. Todas las revoluciones victoriosas se han basado en que, mientras avanzaban, iban «nacionalizando», adaptando las lecciones esenciales universalmente válidas de la praxis comunista a los contextos particulares y sobre todo a las coyunturas singulares de y en sus pueblos, muy en especial si eran naciones oprimidas por Estados ocupantes. Todas ellas fueron –serán– luchas revolucionarias de liberación nacional que requirieron años y a la vez necesitaron generar su propia teoría. El V Biltzar se insertaba en esa dinámica objetiva a nivel mundial que no ha desaparecido porque responde a las contradicciones esenciales del modo de producción capitalista.

La formación de un marxismo vasco que se veía como necesidad imperiosa por algunos sectores según veremos más adelante, requería también el desarrollo de una independencia de pensamiento con respecto a la versión nacionalista española del socialismo y del marxismo que dominaba y domina aplastantemente. Las dificultades de las primeras asambleas de ETA para pensar un socialismo vasco indican la penosa travesía del desierto intelectual que debían realizar hasta comienzos de los años sesenta. Además, este proyecto atacaba el corazón material y simbólico de España como marco de acumulación de capital, por lo que era objeto de una implacable persecución debido, muy en síntesis, a cinco razones:

Una, con su lucha plural y activa contra todas las injusticias y opresiones, pero sobre todo a favor de la (re)construcción de la lengua y cultura vasca, y con una fuerte incidencia de la mujer trabajadora, desarrollaba una racionalidad y un potencial heurístico inasimilable por la lógica burguesa. Dos, iba directamente contra la oligarquía vasca que era y es lo mismo que decir contra el capital español. Tres, era la punta de lanza del innegable ascenso de las luchas de liberación nacional de los pueblos oprimidos por el Estado español. Cuatro, representaba la alternativa revolucionaria al reformismo descarado del Partido Comunista de España y encubierto de las izquierdas que terminarían aceptando la Monarquía. Y cinco, en Europa representaba uno de los focos revolucionarios más peligrosos en aquellos años, sino el que más, lo que desnudaba la mentira oficial de la llamada «transición democrática».

En las extremas condiciones de clandestinidad al final de los años cincuenta; con una herencia teórica muy pobre e influenciada por una caótica mezcla de catolicismo social, nacionalismo vasco demo-cristiano de derechas, ilusiones ideológicas nacionalistas pequeño burgués; toscas nociones de estalinismo y más tarde lecturas librescas de maoísmo, trotskismo, consejismo…; con detenciones continuadas, cárcel y exilio que imposibilitaban la necesaria estabilidad organizativa básica para efectivos cursillos de formación, etcétera, en estas duras condiciones que duraron como mínimo hasta mediados de los años setenta y a pesar de todo ello se sentaron las bases para que la izquierda abertzale desarrollara una impresionante fuerza de masas trabajadoras que también tenían su reflejo en las instituciones burguesas. / LER: lahaine.org

quinta-feira, 21 de dezembro de 2017

Argala, histórico combatente basco

[Texto originalmente publicado pela ASEH em 2005 e que agora sofreu ligeiras alterações e emendas] Argala foi um dos homens mais carismáticos e decisivos na história da ETA. Morreu a 21 de Dezembro de 1978, depois de uma bomba colocada debaixo do seu carro, em Angelu (Lapurdi), ter explodido. A data escolhida e o procedimento utilizado vinham a mostrar a operacionalidade e ideologia dos grupos parapoliciais, que quiseram dar o seu selo cinco anos depois da morte de Luis Carrero Blanco.

José Miguel Beñaran Ordeñana nasceu em Arrigorriaga (Bizkaia), em 1949. Depois de uma infância e adolescência marcadas pelo ambiente social do franquismo, Argala entrou na ETA com outros jovens do seu grupo. Em 1968 e como consequência de umas detenções, José Miguel Beñaran abandonou a sua localidade, tendo-se refugiado em Oñati (Gipuzkoa) durante bastante tempo e adoptado o nome de Iñaki. Exilado depois em Iparralde (País Basco Norte), participaria activamente na futura evolução da organização armada. Nesses anos de intensidade dialéctica, Argala fez célebre a frase de seu próprio cunho: «Eu discuto com todos, intelectualizo os militares e militarizo os intelectuais».

Em Dezembro de 1973, José Miguel Beñaran Ordeñana, agora com o nome Fernando, encontrava-se em Madrid, com os outros membros do Comando Txikia. Recorde-se que Argala foi o militante que pressionou o botão que detonou a bomba que matou Carrero Blanco, previsível sucessor de Franco. O atentado espectacular deu mais uma machadada no regime fascista e acelerou o processo de derrubamento do franquismo. Argala era o militante metódico e disciplinado que transparecia de modo natural a sua imensa qualidade humana. Viveu de forma intensa a sua clandestinidade. Adorava discutir, jamais fazia concessões, sustentava os seus argumentos com grande solidez e sempre de frente. Captava rapidamente os erros dos seus oponentes, ganhando a discussão com rapidez. De qualquer forma, fazia-o desde uma postura honesta, discutia sem descanso até equilibrar as posições, independentemente de quem tivesse o ponto de análise mais correcto.

De novo em Iparralde, participaria na reestruturação da ETA. No seio da organização armada havia divergências quanto a mudanças internas e, fundamentalmente, quanto à análise do futuro político. Argala jogou aqui um papel determinante, em duplo sentido: analisando as consequências da queda do regime franquista e as mudanças que se avizinhavam, e estudando o desdobramento para abarcar todas as frentes de luta sobre um novo modelo orgânico, deixando para a ETA o campo militar. Desta forma constituía-se em Novembro de 1974 a ETA militar, e a análise realizada por José Miguel Beñaran ficaria marcada num manifesto que se publicaria nos últimos dias desse mês.

Em Outubro de 1976, Argala casou-se na ilha francesa de Yeu, onde estava deportado, com Asun Arana, cujo companheiro, Jesús Mari Markiegi, havia sido morto numa emboscada policial em Gernika, em 1975. Depois de abandonar Yeu, alugaram uma casa em Angelu (Lapurdi). Quando se produziu a sua morte, a Polícia bloqueou e proibiu a entrada na sua terra natal, Arrigorriaga. Como protesto pelo cerco, uma assembleia popular decidiu que todos os habitantes se fechassem em suas casas e que acompanhassem o cadáver só a mãe, os irmãos e os companheiros. Duas pessoas que levavam a bandeira do KAS abriram um pequeno cortejo que avançava lentamente perante o cordão policial. Um punhado de militantes, familiares e amigos foram os últimos testemunhos da última viagem de Argala. (aseh)  

Leituras: «Argala» (marxists.org)

«Prólogo ao livro de Jokin Apalategi, Nationalisme et question nationale au Pays Basque, 1830-1976 (1977)» (BorrokaGaraiaDa)

«Argala 1978–2016: en la sección MEMORIA de Mugalari esta entrevista realizada unos años atrás con dos hermanos de Argala» (BorrokaGaraiaDa)

quarta-feira, 20 de dezembro de 2017

Banda Batxoki - «Herrikoia (Voló, voló, Carrero voló)»


A banda é de Iruñea. O tema alude ao assassinato do almirante Carrero Blanco, figura de topo da ditadura franquista, pela organização armada Euskadi Ta Askatasuna (ETA), a 20 de Dezembro de 1973, em Madrid, no âmbito da «Operação Ogro».

Como o carro em que seguia foi lançado por cima de um edifício, o fascista Carrero Blanco - há poucos dias homenageado na Cantábria, com autorização do governo local - passou a ser conhecido como «o primeiro astronauta espanhol».

Para a história ficou cunhada a frase «Arriba Franco, más alto que Carrero Blanco!». Arriba!

quarta-feira, 2 de agosto de 2017

Há 49 anos, a ETA matava Melitón Manzanas, polícia, colaborador da Gestapo e torturador

Há 49 anos, a ETA matava Melitón Manzanas, polícia franquista, colaborador da Gestapo e bárbaro torturador. Em Gipuzkoa, em Euskal Herria, respirou-se fundo, de alívio. Em 2001, o Governo do PP condecorou-o. Rajoy era o vice-presidente do Executivo.

A 2 de Agosto de 1968 morre, em consequência do primeiro atentado da ETA, Melitón Manzanas, um emblema da repressão franquista em Euskal Herria. Este polícia espanhol foi chefe da Brigada Político-Social de Gipuzkoa, e considerado o expoente máximo do terror franquista no território basco.

Alguns cronistas afirmam que Melitón Manzanas foi encarcerado em 1936 pelos republicanos, acusado de simpatias com o regime falangista emergente. Uma vez acabada a guerra civil, Franco nomeia-o, em 1941, inspector em Irun, dando-lhe carta livre para realizar todo o tipo de violações dos direitos fundamentais das cidadãs e dos cidadãos bascos. Tudo aponta para que ainda lhe sobrasse algum tempo para se pavonear como um bruto provocador em certos bares e lugares públicos de Gipuzkoa, e também para colaborar com os nazis, especialmente com a Gestapo. Definitivamente, Manzanas foi catalogado como um torturador de extrema brutalidade.

Caíam em saco roto todas as denúncias sobre a barbaridade cometida, bem como sobre os métodos utilizados para arrancar as confissões a uma parte das suas vítimas. Foi a partir dessas «técnicas terroristas» que manteve o estado de terror em Gipuzkoa, convertendo-se no senhor da vida e da morte dos cidadãos e das cidadãs bascas, até àquele 2 de Agosto, quando foi justiçado. Convém lembrar que a notícia da sua morte libertou um clima de satisfação entre a cidadania, sem distinção de proveniências políticas.

O presidente do Estado espanhol em 2001, José María Aznar, em total sintonia com Mayor Oreja, condecorou o torturador, atribuindo-lhe a Real Orden del Reconocimiento Civil a las Víctimas del Terrorismo. / Excerto do texto: «Melitón Manzanas, 40 anos depois», de César Arrondo (ver: aseh) [imagem de Igor Meltxor]

Ver tb: «Melitón Manzanas: un torturador franquista re-condecorado por la democracia» (ahaztuak 1936-1977)

quarta-feira, 21 de dezembro de 2016

Argala, histórico combatente basco

[Texto originalmente publicado pela ASEH em 2005 e que agora sofreu ligeiras alterações e emendas] Argala foi um dos homens mais carismáticos e decisivos na história da ETA. Morreu a 21 de Dezembro de 1978, depois de uma bomba colocada debaixo do seu carro, em Angelu (Lapurdi), ter explodido. A data escolhida e o procedimento utilizado vinham a mostrar a operacionalidade e ideologia dos grupos parapoliciais, que quiseram dar o seu selo cinco anos depois da morte de Luis Carrero Blanco.

José Miguel Beñaran Ordeñana nasceu em Arrigorriaga (Bizkaia), em 1949. Depois de uma infância e adolescência marcadas pelo ambiente social do franquismo, Argala entrou na ETA com outros jovens do seu grupo. Em 1968 e como consequência de umas detenções, José Miguel Beñaran abandonou a sua localidade, tendo-se refugiado em Oñati (Gipuzkoa) durante bastante tempo e adoptado o nome de Iñaki. Exilado depois em Iparralde (País Basco Norte), participaria activamente na futura evolução da organização armada. Nesses anos de intensidade dialéctica, Argala fez célebre a frase de seu próprio cunho: «Eu discuto com todos, intelectualizo os militares e militarizo os intelectuais».

Em Dezembro de 1973, José Miguel Beñaran Ordeñana, agora com o nome Fernando, encontrava-se em Madrid, com os outros membros do Comando Txikia. Recorde-se que Argala foi o militante que pressionou o botão que detonou a bomba que matou Carrero Blanco, previsível sucessor de Franco. O atentado espectacular deu mais uma machadada no regime fascista e acelerou o processo de derrubamento do franquismo. Argala era o militante metódico e disciplinado que transparecia de modo natural a sua imensa qualidade humana. Viveu de forma intensa a sua clandestinidade. Adorava discutir, jamais fazia concessões, sustentava os seus argumentos com grande solidez e sempre de frente. Captava rapidamente os erros dos seus oponentes, ganhando a discussão com rapidez. De qualquer forma, fazia-o desde uma postura honesta, discutia sem descanso até equilibrar as posições, independentemente de quem tivesse o ponto de análise mais correcto.

De novo em Iparralde, participaria na reestruturação da ETA. No seio da organização armada havia divergências quanto a mudanças internas e, fundamentalmente, quanto à análise do futuro político. Argala jogou aqui um papel determinante, em duplo sentido: analisando as consequências da queda do regime franquista e as mudanças que se avizinhavam, e estudando o desdobramento para abarcar todas as frentes de luta sobre um novo modelo orgânico, deixando para a ETA o campo militar. Desta forma constituía-se em Novembro de 1974 a ETA militar, e a análise realizada por José Miguel Beñaran ficaria marcado num manifesto que se publicaria nos últimos dias desse mês.

Em Outubro de 1976, Argala casou-se na ilha francesa de Yeu, onde estava deportado, com Asun Arana, cujo companheiro, Jesús Mari Markiegi, havia sido morto numa emboscada policial em Gernika, em 1975. Depois de abandonar Yeu, alugaram uma casa em Angelu (Lapurdi). Quando se produziu a sua morte, a Polícia bloqueou e proibiu a entrada na sua terra natal, Arrigorriaga. Como protesto pelo cerco, uma assembleia popular decidiu que todos os habitantes se fechassem em suas casas e que acompanhassem o cadáver só a mãe, os irmãos e os companheiros. Duas pessoas que levavam a bandeira do KAS abriram um pequeno cortejo que avançava lentamente perante o cordão policial. Um punhado de militantes, familiares e amigos foram os últimos testemunhos da última viagem de Argala. (ASEH)

Leituras:
«Argala» (marxists.org)

«Prólogo ao livro de Jokin Apalategi, Nationalisme et question nationale au Pays Basque, 1830-1976 (1977)» (BorrokaGaraiaDa)

«Argala 1978–2016: en la sección MEMORIA de Mugalari esta entrevista realizada unos años atrás con dos hermanos de Argala» (BorrokaGaraiaDa)

terça-feira, 20 de dezembro de 2016

Carrero Blanco, primeiro astronauta espanhol faz hoje 43 anos

«Un anõ más... es de bien nacidos ser agradecidos» (Ahaztuak 1936-1977)
Hoy día 20 de Diciembre se cumple un nuevo aniversario de la muerte en atentado del almirante Luis Carrero Blanco, jerarca del régimen fascista instaurado el 18 de Julio de 1936 por el golpe militar encabezado por los generales Emilio Mola, Francisco Franco, José Sanjurjo y otros contra el Gobierno legítimo de la II República.

La acción armada realizada por un comando de la organización independentista y socialista vasca Euskadi Ta Askatasuna (ETA) acabará ese día con el que era considerado el «delfin» de Franco y la pieza clave para la continuidad del régimen franquista, tras la previsible desaparición física del dictador que ya se vislumbraba cercana.

Como en cada aniversario de este hecho -considerado no adecuado para rememorar ni celebrar por la interpretación «politicamente correcta» ni por el «alzheimer histórico» decretados desde el Poder- tambien en torno a este 20 de Diciembre volveremos a leer y oir las teorias conspirativas sobre la KGB, la CIA, el Mossad y otros como «verdaderos autores» de la acción armada contra el presidente del gobierno franquista. El objetivo real de esta insistencia es intentar hacer ver que las clases populares y la resistencia antifascista que estas desarrollaron contra el reǵimen franquista eran «incapaces» por sí mísmas de golpear con esa contundencia al reǵimen dictatorial.
[...]
Es por eso que en este 20 de Diciembre de 2016, cuando se cumplen cuarenta y tres años de la desaparición de este militar golpista y jerarca fascista comprometido enteramente en la cosntrucción y perduración del régimen dictatorial surgido del golpe de estado dado el 18 de Julio de 1936 contra el gobierno legítimo de la II República y que sembró todo el territorio de la península de muertos, desaparecidos, encarcelados… entendemos que ese refrán popular que dice que «es de bien nacidos ser agradecidos» sigue teniendo, al igual que en años anteriores, plena vigencia.

quinta-feira, 9 de abril de 2015

Morreu Xavier Vinader, jornalista que investigou a guerra suja no País Basco

Faleceu hoje, com 68 anos, Xavier Vinader, jornalista catalão natural de Sabadell considerado uma referência no jornalismo de investigação. Foi presidente da organização Repórteres sem Fronteiras, lutou pela liberdade de expressão, foi um dos pioneiros a lançar luz sobre as ligações da extrema-direita ao aparelho de Estado «pós-franquista» e a investigar a guerra suja contra o independentismo basco.

Na revista Interviú, publicou várias peças sobre a actividade parapolicial contra os independentistas bascos. Em 1981, foi condenado pela Audiência Nacional espanhola a sete anos de cadeia pelo facto de a ETA ter morto um dos membros do grupo de extrema-direita Fuerza Nueva mencionados numa das suas reportagens. Vinader fugiu e só regressou à Catalunha em 1984.

Com o regresso ao Estado espanhol, Vinader, que foi alvo de vários atentados, passou três meses na cadeia de Carabanchel, em Madrid, e foi indultado. Fez a cobertura de vários conflitos fora do Estado espanhol e também da Revolução dos Cravos, em Portugal. Recentemente, a televisão pública catalã passou o documentário intitulado Xavier Vinader, periodista. Contra la guerra bruta [Xavier Vinader, jornalista. Contra a guerra suja]. / Ver: naiz, Berria e argia

ENTREVISTA: JESÚS RODRÍGUEZ SOBRE VINADER
Jesús Rodríguez, jornalista da Directa, fala sobre o percurso de Xavier Vinader, da sua concepção de jornalismo, da forma como encarava o conflito basco e de como se recusou a perverter a linguagem sobre o conflito, adaptando-a «ao tempo das notas do gabinete de imprensa do Ministério do Interior espanhol». (Info7)

sábado, 20 de dezembro de 2014

Ahaztuak 1936-1977: «Es de bien nacidos, ser agradecidos»

[Faz hoje 41 anos que a Euskadi Ta Askatasuna deu asas a Carrero Blanco.]
El próximo sábado día 20 de Diciembre, se cumplirá el 41. aniversario de la muerte en atentado del almirante Luis Carrero Blanco, jerarca del régimen fascista instaurado el 18 de Julio de 1936 por el golpe militar encabezado por los generales Emilio Mola, Francisco Franco, José Sanjurjo y otros contra el Gobierno legítimo de la II República.

La acción armada realizada por un comando de la organización independentista y socialista vasca Euskadi Ta Askatasuna (ETA) acabará ese día con el que era considerado el «delfin» de Franco y la pieza clave para la continuidad del régimen franquista, tras la previsible desaparición física del dictador que ya se vislumbraba cercana. / Ver: boltxe.info

segunda-feira, 24 de novembro de 2014

Borroka Garaia: «Preguntas y respuestas»

Hace unos días me llegó un mensaje de una escritora de fuera de Euskal Herria que está redactando una novela en el contexto histórico del GAL. No se de qué tratará exactamente ni cómo pero tenía una serie de preguntas, a lo cual accedí a responder.

[As 15 perguntas colocadas incidem, sobretudo, em questões associadas aos GAL e, ainda mais, à organização armada ETA.] / VER: Borroka Garaia Da

sábado, 19 de abril de 2014

Eustakio Mendizabal «Txikia» foi morto há 41 anos

O mítico militante da ETA, poeta e euskaltzale Eustakio Mendizabal, Txikia, foi morto pela Polícia espanhola em Algorta (Getxo, Bizkaia) no dia 19 de Abril de 1973; faz hoje 41 anos.

Em homenagem ao natural de Itsasondo (Gipuzkoa), Telesforo Monzon escreveu a canção «Txikia zuen guda izena» [Txikia era o seu nome de guerra], divulgada na clandestinidade e da qual existem hoje várias versões.

Em Maio de 1980, a Câmara Municipal de Getxo decidiu chamar «Txikia plaza» ao local onde Eustakio Mendizabal foi morto pelos polícias. No entanto, há cinco anos o PP e os «socialistas» conseguiram retirar o nome à praça. No município vizinho de Leioa, a Avenida Txikia também deixou de o ser. Há poucos anos, algumas iniciativas em sua homenagem foram proibidas com o argumento de que se tratava de um militante da ETA.

«Txikiak bizirik dirau» / Txikia está vivo Um vídeo histórico.
Oliba Gorriak - «Txikia zuen guda izena» [Hitzak / Letra]
Contra os que querem apagar o seu nome e a sua memória, deixamos uma passagem escrita pelo próprio Txikia: «Ikastol eta eliz askotan / Atea didate itxi; / Atzerritarrak eta seme askok / Lapur bat antzo ezetsi / Nere izena apaldu arte / Iñoiz ezin dute etsi... / Zer egin diet etsai bezala / Ainbat nazaten gaitzetsi?» / Ver: etengabe e ukberri.net

sábado, 1 de março de 2014

A ETA confirma o processo iniciado com a CIV para «selar» todo o seu arsenal

Num comunicado datado de 24 de Fevereiro, a organização Euskadi Ta Askatasuna confirmou o início do processo acordado com a Comissão Internacional de Verificação para proceder à inventariação e selagem dos seus arsenais. Com esta medida, a ETA quer garantir que as suas «armas, explosivos e dispositivos» ficam «fora de uso operacional», dando segurança à sociedade e à comunidade internacional, no caminho da superação das consequências do conflito. / Ver: naiz.info via Sanduzelai_Leningrado

Comunicado: «ETAren agiria Euskal Herriari» (SareAntifaxista)

sexta-feira, 21 de fevereiro de 2014

A CIV confirma que a ETA «pôs fora de uso operacional» algumas armas e explosivos

A Comissão Internacional de Verificação (CIV) anunciou hoje, numa conferência de imprensa em Bilbo, que a ETA «selou e pôs fora de uso operacional algumas armas e explosivos».

Ram Manikkalingam, que falou à imprensa acompanhado pelos membros da Comissão Fleur Ravensbergen, Aracelly Santana, Chris Maccabe e Ronnie Kasrils, recordou que o grupo foi constituído para verificar o cessar-fogo decretado pela ETA em 2011 e o subsequente fim definitivo da sua actividade armada.

De acordo com a declaração lida pelo porta-voz da CIV, em Abril de 2013 a ETA interpelou a Comissão, «de forma confidencial», no sentido de que o seu mandato incluísse a «verificação de um processo unilateral» de selagem e desmantelamento de armas, munições e explosivos.

A CIV aceitou o pedido e, em Setembro, a organização armada mostrou-se disposta a dar o primeiro passo neste processo, «que teve lugar em Janeiro de 2014 na presença da Comissão».

«A Comissão verificou que a ETA selou e pôs fora de uso operacional um determinado número de armas, munições e explosivos», referiu Manikkalingam, que apresentou um inventário datado de Janeiro assinado pela organização armada - algo que confirmou numa gravação em vídeo [ver em baixo].

Com base na sua experiência noutros processos, a CIV considera que este pode ser o primeiro passo para o «desarmamento completo» da ETA. / Ver: naiz.info via Sanduzelai_Leningrado

A ETA põe as armas fora de uso operacional perante a CIV [naiz.info] A ETA e a Comissão Internacional de Verificação deram início a um processo de inventariação e desmantelamento do armamento da organização armada basca.

terça-feira, 24 de dezembro de 2013

Concentração em Bilbo no aniversário do voo de Carrero

Convocadas pela Ahaztuak 1936-1977, associação de vítimas do golpe de estado, da repressão e do regime franquista, várias dezenas de pessoas participaram esta sexta-feira numa concentração com o lema «Quem não é agradecido não é bem-nascido», que teve lugar na Praça do Arriaga, em Bilbo. 
A mobilização visava assinalar a acção armada que acabou com a vida do Almirante Luis Carrero Blanco, um dos máximos mandatários do regime franquista - era líder do Governo no momento da sua morte - e o indivíduo que devia assegurar que o regime fascista instaurado em 1939, após a vitória das forças golpistas de 18 de Julho de 1936 contra o Governo legítimo da II República, sobrevivia ao desaparecimento físico do ditador Francisco Franco.

Na nota divulgada pela Ahaztuak, afirma-se que «a acção armada levada a cabo por um comando da organização independentista e socialista basca Euskadi Ta Askatasuna (ETA) acabou nesse dia» [20/12/1973] com uma figura que era vista como «peça-chave para a continuidade do regime franquista após a morte do ditador, que já parecia próxima».

Numa folha explicativa distribuída pelos convocantes no decorrer da concentração, refere-se que Carrero era «mais que um homem duro do regime» e que era um «fascista da velha guarda, íntimo colaborador de Franco e uma das cabeças pensantes da repressão que em todas as suas formas se vinha praticando ao longo de toda a ditadura».

Para a Ahaztuak 1936-1977, «dizer, como o fazem alguns analistas e meios de comunicação interessados, que o desaparecimento do "delfim" de Franco e líder da continuidade do regime fascista não representou nem mudou nada é uma grande mentira».
A associação considera que «a acção armada que acabou com Carrero Blanco foi uma grande contribuição para a luta democrática e antifascista», no sentido em que acelerou o «declínio do regime ditatorial do general Franco» e contribuiu para a sua fragilização face à «crescente resistência popular tanto em Euskal Herria como noutros povos do Estado espanhol».

Assim, afirma a Ahaztuak 1936-1977, com esta concentração pretendeu-se recordar a «dívida histórica que qualquer pessoa amante da liberdade e da democracia tem para com aqueles que, pondo em risco a liberdade e a própria vida, deram um golpe contundente e certeiro na cabeça do regime franquista e na estratégia que este tinha para garantir a sua continuidade». / Ver: boltxe.info