domingo, 13 de agosto de 2017

2017: Moncho Reboiras presente!

Como cada ano desde a súa fundación, o Movemento Galego ao Socialismo celebrou este 12 de agosto, 42º cabodano do asasinato de Moncho Reboiras pola policía española, unha homenaxe a Moncho Reboiras, militante exemplar da causa da liberación nacional e social de Galiza. Fíxoo, máis unha vez, misturando o necesario exercicio da reivindicación cunha dose de celebración da memoria e confraternización entre os máis dun cento de asistentes, moitos deles veciños e veciñas de Moncho Reboiras e da súa familia e tamén xente procedente doutras comarcas do país que quixeron participar nunha xornada que medra ano a ano.
[...]
Este ano, como os anteriores, a homenaxe a Moncho Reboiras en Imo foi precedida dunha intensa campaña de axitación con centro na figura de Reboiras e que, como o ano pasado, baixo o lema «Moncho Reboiras Vive!», cubriu a maior parte do país e, en particular, as comarcas do Barbanza e Compostela. / Ler crónica na íntegra aqui

sábado, 12 de agosto de 2017

«Decimos no al turismo neoliberal y exigimos respeto y derechos laborales para todos y todas»

[De LAB sindikatua] Durante los últimos días, instituciones públicas y patronal del turismo han arremetido contra la organización juvenil Ernai y han cerrado filas en torno al modelo de turismo neoliberal que ambos están potenciando. Con un discurso demagógico en defensa del turismo como actividad económica creadora de riqueza, tanto las instituciones como la patronal han obviado y ninguneado a una parte fundamental de dicha actividad económica: los y las trabajadoras.

En opinión de LAB, el debate no consiste en «turismo sí o turismo no» sino en qué modelo de turismo hay que promover en nuestro país. (LAB)

«¿Por qué molestan tanto las acciones contra las consecuencias del turismo capitalista?»

[De Borroka Garaia] Si se le pregunta a la clase trabajadora que beneficio económico le trae el turismo no encontrará argumentos, pues al no disponer de los medios de producción ni ejercer especulación, no es que no pueda encontrar argumentos positivos a un nivel económico sino que se apilan los negativos. El turismo capitalista trae riqueza, pero para la clase burguesa. La clase trabajadora y su juventud es la usada para exprimir el beneficio económico del turismo para beneficio de una clase propietaria que no le importarán los barrios y los pueblos.

El problema en realidad no es simplemente el modelo de turismo en sí, ya que ningún modelo de turismo por sí solo puede revertir esa espiral mientras no sea el propio sistema en su globalidad el que sea cambiado. Existe tal asociación entre cualquier aspecto económico que mientras exista capitalismo, todo modelo de turismo, y de industria , y de cualquier otro aspecto económico está sentenciado a ser explotador y a traer consecuencias negativas para la clase trabajadora porque precisamente, «el ser clase trabajadora» supone el mantenimiento de la explotación. (BorrokaGaraiaDa)

«La Constituyente enfrió la calle. ¿Qué va a pasar con quienes la calentaron?»

[De Eder Peña] Decir «se enfrió la calle» es echar el cuento incompleto. La contundente votación, inobjetable y simbólica para estos tiempos, ha enfriado a la MUD y su pretensión primaria: la guerra civil aliñada con intervención imperial para «pacificar».

Se trata de llegar al origen de la violencia que produjo esas muertes, un funcionario de seguridad, un guarimbero o un francotirador involucrados en delitos durante la escalada violenta reciente coinciden en el hecho de que fueron puestos allí por el llamado de ciertos y determinados actores que renunciaron a hacer política, tipos para quienes la calle es sinónimo de violencia y odio. Tipos amparados por una funcionaria que omitió sus crímenes mientras se le rompía el hilo que unía sensatez y cordura. (Misión Verdad)

Battle of the Bogside / Batalha do Bogside (Derry, Irlanda)

12-14th August, 1969. The people of Free Derry fought and defended their community from Britain's Colonial RUC Police.«The Battle of the Bogside was a very large communal riot that took place during 12–14 August 1969 in Derry, Northern Ireland. The fighting was between residents of the Bogside area (organised under the Derry Citizens' Defence Association), and the Royal Ulster Constabulary (RUC) along with local unionists.»

sexta-feira, 11 de agosto de 2017

Manifestação a favor da amnistia nas regatas de Donostia

A manifestação, já tradicional por ocasião das estropadak donostiarras, terá lugar no dia 10 de Setembro.
O Movimento pró-Amnistia e contra a Repressão informa que, no próximo dia 16, dará uma conferência sobre a mobilização. É às 19h00, na Praça Zuloaga. / Ver: amnistiAskatasuna [Presoak kalera, amnistia osoa!]

«Mais dois dirigentes sociais assassinados na Colômbia»

Antioquia é o segundo departamento onde mais assassinatos de dirigentes sociais foram registados nas zonas sob o controlo de estruturas paramilitares (dez). No mesmo período foram contabilizadas 111 agressões, nas quais se incluem ameaças, ataques físicos e assédios colectivos, indica o relatório. O principal agressor é o Esquadrão Móvel Antidistúrbios (ESMAD), seguido pelas chamadas Autodefensas Gaitanistas de Colombia, responsáveis por 29 e 25 casos de agressão, respectivamente.

Num documento que aborda questões como as estreitas ligações entre organizações estatais e o crime organizado ou a elevada impunidade para os crimes de assassinato de líderes sociais ocorridos no departamento, destaca-se ainda a conivência entre o paramilitarismo e as forças da ordem em diversos municípios de Antioquia – uma situação que tem vindo a ser denunciada pelas populações, sem que sejam tomadas medidas, acusa o relatório. (Abril)

«Mapa de la derrota de la derecha venezolana» (lahaine.org)
[De Marco Teruggi] A esta hora la derecha debía estar, según sus cálculos, en una posición de fuerza totalmente diferente. O sentada en el Palacio de Miraflores, o en el despliegue de un gobierno paralelo combinado con movilizaciones de masas y acciones violentas, incluidas militares. Se había planteado la apuesta a todo o nada / ahora o nunca, y hoy se encuentra en una disputa interna para ver cómo seguir, y no terminar peor que al iniciar la escalada de los cien días.

Pasó lo que les suele pasar: se equivocaron en sus análisis. Sobrestimaron la fuerza propia, subestimaron al chavismo, leyeron de manera errada el estado de ánimo de las masas, calcularon mal las coordenadas del campo de batalla.

«Un libro rojo para Lenin» [livro]

[Do Prólogo de Néstor Kohan] ...Creemos no equivocarnos al afirmar que el ensayo-collage-poema inconcluso Un libro rojo para Lenin, heredero de Mariátegui y del Che, dedicado a Fidel Castro y dirigido a las nuevas generaciones de militantes por el socialismo, constituye uno de los principales clásicos del marxismo latinoamericano. Debería estudiarse en todas nuestras escuelas de formación política.

Su lectura no puede ni debe ser pasiva. Sumergirse en sus poemas irónicos, en sus textos teóricos, en sus documentos políticos, implica hacer hablar a Roque y a los interlocutores que él eligió para, acompañando a Lenin, construir su obra abierta y polifónica.

Insertado en lo más rico y original del pensamiento rebelde latinoamericano, este texto constituye una invitación exquisita para dialogar en voz alta con Lenin y Roque Dalton, dos personalidades queridas y entrañables. Ese diálogo debe apuntar a aprender de los errores y aciertos del siglo XX y a pensar el significado del socialismo revolucionario del siglo XXI, nuestro próximo horizonte. / Para aceder ao livro e ao prólogo: lahaine.org

LBC - «Tudu pobri é um soldjah»

Rap consciente da Cova da Moura, Lisboa, Portugal.
 

quinta-feira, 10 de agosto de 2017

Ibon Iparragirre, preso político basco condenado a morrer na cadeia

Ibon Iparragirre, natural de Ondarroa (Bizkaia), tem Sida no estádio C-3. Apesar de sofrer de uma doença grave, incurável e degenerativa, está na cadeia desde 2014, depois de já ter estado em regime de prisão domiciliária. Como se isto não bastasse, foi encarcerado longe de casa, numa cadeia perto de Madrid, de forma a punir os seus familiares.

Além da deterioração física e psíquica [Ibon tem dificuldade em ver, por exemplo], o preso ondarrutarra foi alvo de diversas agressões na cadeia, tanto por parte de funcionários como de presos comuns - que também lhe roubaram os pertences.

Os amigos do País Basco em Madrid (EHL-Madrid) exigem a libertação de Ibon e dos demais presos políticos doentes, lembrando que está nas mãos de todos trabalhar para mudar estas situações, de forma a garantir os direitos fundamentais a todos os presos políticos bascos.

«Sobre la responsabilidad ética y moral de Sortu»

[De Ion Iurrebaso, ex-preso da ETA / em euskara: «Sorturen erantzunkisun etiko-moralari buruz»] Hemos sufrido los últimos 60 años más o menos para encontrar un futuro socialista e independiente para nuestra EH. No nos merecemos esta rendición. Y no la vamos a aceptar. Y somos conscientes que tanto las dos burguesías de arriba y abajo, como la nuestra, se reirán a gusto durante años. Y en el medio le ofrecerán prebendas al que se rinda. Eso es seguro. La historia nos ha enseñado parecidas, pero, a decir verdad, no tan crueles.

Impresionantes los movimientos que ha hecho el enemigo hasta el día de hoy. Les ha costado, pero casi diríamos que lo han llevado hasta un punto de no retorno. Así de crudo. Y de ahí para adelante, terrible invierno. Pero si eso lo sabemos, tenemos las condiciones mínimas para seguir peleando por nuestros sueños.

Tendemos la mano, si. Pero tenemos que saber muy bien quienes somos, qué es lo que queremos, con quien queremos hacer el camino, hasta donde y saber que mañana también nos diremos: que se rinda su puta madre.

Por eso decimos también hoy que nuestra prioridad está ahora en la organización y en la lucha. Pensar, sentir y organizarse. Lo podemos hacer. Adelante.

Asko gara. Izan konfidantza. Denon artean eginen dugu. Borroka eta antolakuntzaz. (lahaine.org)

«Capitalismo opiómano»

[De António Santos] Choque é a reacção mais comum de quem visita os EUA pela primeira vez e entra numa farmácia. Refrigerantes, chocolates, hambúrgueres, latas de cerveja e batatas fritas designam os corredores do que podia ser um supermercado português. O mais chocante, contudo, não está exposto nas prateleiras. Trata-se da pior epidemia de toxicodependência da história deste país, onde 170 pessoas morrem diariamente de overdose. (avante.pt)

«La era de la salud pública nació en la URSS»

[De Juan Manuel Olarieta] El concepto y, sobre todo, la práctica de la salud pública no han existido siempre sino que son una conquista de la Revolución de Octubre. Algo tan sencillo como esa práctica cotidiana y actual que consiste en acudir a un centro médico para cuidar nuestras enfermedades gratuitamente se la debemos al esfuerzo de los bolcheviques. La atención médica ha existido siempre… para unos pocos privilegiados; la atención a los obreros, los campesinos y la población, en general, sólo existen desde 1917 y sólo existirá en el futuro si somos capaces de defenderla al menos con tanta energía como pusieron otros en conseguirla. (Red Roja)

quarta-feira, 9 de agosto de 2017

«Agresiones policiales en fiestas»

[De César Manzanos] La línea roja que separa la libertad de la violencia, tiene un nombre y se llama consentimiento. Cuando no hay consentimiento un acto se convierte en agresión, y en fiestas, la cultura machista, clasista y racista se ha encargado de difundir la idea de que «en fiestas todo vale», vale agredir a las mujeres, explotar a quienes trabajan sin contrato y a destajo para hacer posible la fiesta, mantener el orden a base de abusos policiales y, un largo etcétera de despropósitos, que indican lo alejados que estamos y el largo recorrido por hacer, para conseguir que todo el mundo disfrute de un modo libre e igualitario de las fiestas a lo largo y ancho de nuestras ciudades y pueblos. (BorrokaGaraiaDa)

«En la primera línea del frente» [Donbass]

Svetlana vive con su hijo y su marido en esta calle. Su vivienda está situada en lo alto de una colina, con vistas a Marinka y las posiciones de las tropas ucranianas.

Cuando comenzó la guerra, la familia de Svetlana fue al mar, a Mariupol. Fue un julio caluroso y estaba de vacaciones. Entonces trabajaba en un almacén farmacéutico en Donetsk. En aquel momento, nadie habría imaginado que las vacaciones se alargarían durante tanto tiempo, parecía que la lucha acabaría rápido y todo volvería a la normalidad. En Mariupol, a excepción de las vacaciones, no tenían nada. Su hogar estaba en Donetsk. La familia decidió volver. Desde entonces, durante ya tres largos años, la familia vive en la línea del frente. (slavyangrad.es)

«Países da ALBA defendem soberania da Venezuela»

Os ministros dos Negócios Estrangeiros dos países que integram a ALBA-TCP repudiaram, ontem, «as sanções, arbitrárias e ilegais, impostas pelos EUA contra cidadãos venezuelanos, incluindo o presidente Nicolás Maduro».

A culminar a VI Reunião Extraordinária do Conselho Político da ALBA-TCP, que ontem teve lugar na Casa Amarela, sede do Ministério venezuelano dos Negócios Estrangeiros, em Caracas, o diplomata boliviano David Choquehuanca leu, em nome dos representantes de todos países-membros, uma declaração final.

Nela, «felicitam o povo venezuelano pela jornada democrática do passado dia 30 de Julho de 2017, conscientes de que realizar as suas eleições e votar nelas foi um verdadeiro acto de soberania, e de que apenas compete aos venezuelanos ultrapassar as suas dificuldades, sem intromissões, ameaças, condicionamentos ou ingerências». (Abril)

«La maquinaria represiva prepara sus tentáculos cara al 1 de octubre»

[De Boro LH] Hoy nos despertamos con una de las apocalípticas portadas a las que el panfleto ABC nos tiene acostumbradas. En ella leemos que «los cachorros de la CUP reaccionarán con violencia si no hay referéndum ilegal». A 54 días del 1 de octubre toca ir empezando a mover ficha, y uno de los movimientos clave para el españolismo en este tablero es poner en jaque a Arran, la organización juvenil independentista, que constituye uno de los polos más combativos del independentismo catalán. (lahaine.org)

terça-feira, 8 de agosto de 2017

Manifestação a favor da amnistia na Aste Nagusia bilbaína

O Movimento pró-Amnistia e contra a Repressão agendou para o próximo dia 26, em plena semana grande de Bilbo, uma manifestação em defesa da amnsitia.
Parte às 20h30 da Praça Moyua e tem como lema «Antolakuntza eta borroka! Amnistia da bide bakarra!» [Organização e luta! A amnistia é o único caminho!]. / Ver: amnistiAskatasuna

Kemen Uranga, libertado
No domingo, 6, centenas de pessoas juntaram-se na Alde Zaharra de Ondarroa (Bizkaia) para dar as boas-vindas ao ex-preso político basco Kemen Uranga. O biscainho regressou a casa depois de 17 anos fora - 12 no exílio e cinco na cadeia -, informa o Turrune! / Ver: Turrune!

Coligação internacional ataca hospital de Raqqa com fósforo branco

«A Síria reitera o seu apelo de imediata dissolução da coligação que foi constituída fora do quadro das Nações Unidas e sem pedido de autorização ao governo sírio», lê-se nas cartas que o ministério enviou, este domingo, ao secretário-geral da ONU e ao presidente do Conselho de Segurança das Nações Unidas (CSNU).

As missivas destacam «os massacres contínuos e sistemáticos» da população síria levados a cabo pela coligação internacional liderada pelos Estados Unidos, acrescentando que «atacar bairros residenciais e casas de civis, destruir o Hospital Nacional de Raqqa e usar munições com fósforo branco, banidas internacionalmente, constituem violações flagrantes do direito humanitário internacional e novos episódios das atrocidades» cometidas contra os cidadãos sírios em várias províncias. (Abril)

«Escravidão é até 30 vezes mais lucrativa hoje do que nos séculos 18 e 19, diz economista»

Estudo de Siddharth Kara, da Universidade de Harvard, indica que a escravidão humana com fins sexuais representa 50% de todo o lucro gerado pela escravidão moderna, que chega a US$ 150 bilhões ao ano

Estudo realizado pelo economista norte-americano Siddharth Kara, da Universidade de Harvard, aponta que a escravidão é muito mais rentável hoje do que era nos séculos 18 e 19, quando a escravização de pessoas africanas era a base da produção em colônias europeias no sul do mundo. De acordo com Kara, hoje traficantes de escravos lucram entre 25 e 30 vezes mais do que aqueles dos séculos passados. (Opera Mundi via Diário Liberdade)

MGS homenageia Moncho Reboiras este dia 12

Do mesmo xeito que en anos anteriores, este 12 de agosto no cemiterio de San Xoán de Laiño, (Imo, Concello de Dodro) o MGS irá celebrar o acto político de homenaxe á figura e o exemplo militante de Moncho Reboiras, asasinado pola policía española hai 42 anos. Como cada ano tamén, convidan a asistir «este acto de homenaxe a quen levou o seu compromiso político até as súas últimas consecuencias, dando a vida por unha causa pola que seguimos a loitar». / Ver programa: Diário Liberdade

segunda-feira, 7 de agosto de 2017

O comunista basco Justo de la Cueva foi homenageado em Bilbo

Decorreu este domingo, 6, no 7Katu Gaztetxea, em Bilbo, uma sessão de reconhecimento à longa trajectória de militância de Justo de la Cueva (23/11/1937-27/04/2017), um comunista e independentista basco que dedicou muitos anos da sua vida à causa da construção de uma pátria socialista em Euskal Herria. A homenagem foi extensiva à sua companheira e camarada, Margari.

Por entre a emoção da sua filha Zuriñe e dos demais familiares presentes, foi exibida uma conferência sobre a guerra suja, que Justo deu há vários anos, e todos os presentes tiveram oportunidade de verificar o carácter metódico de Justo nas suas intervenções e escritos. Era um homem trabalhador, que não deixava nenhum detalhe ao acaso e que tinha a preocupação de que os dados fossem o mais exactos possíveis.

Na conversa que se seguiu, foi evocada a sua figura humana, bem como vários episódios curiosos que marcaram a sua longa vida. Também não foi esquecida a tentativa de assassinato de que foi alvo por parte dos GAL.

E, naturalmente, fez-se referência à sua ligação contínua à esquerda abertzale e socialista, à sua perspectiva marxista-leninista, à dialéctica e ao materialismo histórico que marcam a sua escrita.

Na parte final da sessão, os presentes cantaram o «Eusko Gudariak» e «A Internacional», seguindo-se um almoço de convívio. / Ver: boltxe.eus

«Cuando el dedo señala la luna ¿Hacia dónde hay que mirar?»

[De Borroka Garaia] Hace unos días leía en las redes que un líder de EH Bildu perteneciente a EA y defensor de la ertzaintza como cuerpo policial legítimo de los y las vascas se mostraba contrariado por la aparición reciente de pintadas en denuncia de la muerte del preso político Kepa del Hoyo en las cárceles de exterminio españolas. Supongo que no será el único. Alegaba que llenar de pintadas las paredes no atrae a la sociedad vasca para apoyar la lucha en favor de los derechos de las personas presas.
[...]
No hace falta que los políticos se manchen con spray. Sería suficiente para empezar que no pacten o intenten pactar ni cambien cromos con formaciones que aplican la ley mordaza, crean más presos y presas y retiran sus fotos. Sería al menos un método de presión y así no estarían tan relajados para hacer o deshacer mientras la represión y dispersión se mantiene. (BorrokaGaraiaDa)

«Análisis de Venezuela»

[De Shaila Fernández, militante da Askapena] En un autobús con destino a Ocumare, pueblo pesquero del estado de Aragua, rodeada de un gentío estridente y el omnipresente Reaggeton; Carlos, un trabajador del sector turístico, hombre joven y humilde, me decía firme y claro ‘Antes como ñoña que votar a un capitalista’. Con esta afirmación breve y lúcida se resume la encrucijada que vive Venezuela; la defensa del proyecto bolivariano y progresista frente al proyecto neoliberal de la oposición que pretende enviar al país a las condiciones coloniales y subalternas a las que se ha pretendido perpetuar a América Latina desde 1492. (BorrokaGaraiaDa)

El corazón del sapo - «Matarifes»

Adi! Presta atenção!

domingo, 6 de agosto de 2017

Milhares homenagearam Kepa del Hoyo em Galdakao

Mais de 8000 pessoas manifestaram-se, ontem à tarde, nas ruas de Galdakao, para homenagear Kepa del Hoyo, preso político basco natural desta localidade biscainha que morreu no passado dia 31 de Julho na cadeia de Badajoz.

Numa tarde chuvosa, milhares de pessoas foram até Galdakao despedir-se de Kepa del Hoyo. A mobilização arrancou pelas seis da tarde, no meio de irrintzis e aplausos, e com os familiares de Kepa seguindo à frente, segurando uma foto sua e uma ikurriña com um crepe negro. Depois, seguia a faixa principal, com o lema «Agur eta ohore Kepa» [adeus e honra, Kepa].

Pela zona antiga de Galdakao ouviram-se palavras de ordem como «Herriak ez du barkatuko» [o povo não perdoará], «Euskal presoak etxera!» [os presos bascos para casa] ou «Kepa, gudari, gogoan zaitugu!» [Kepa, lutador, lembramo-nos de ti], antes de a marcha regressar à Praça Iturrondo. Aqui, teve lugar o acto político, a que não faltaram a txalaparta e bertsos, e que contou, entre outras, com as intervenções da Ernai Galdakao, de uma amiga e de familiares de Kepa – contra a cadeia e a dispersão. / Ver: lahaine.org

«La violencia política en Venezuela»

[De Marco Teruggi] ¿Quiénes son responsables del otro 90%? En el nivel intelectual, los dirigentes de los partidos opositores, en particular Voluntad Popular y Primero Justicia, por ser quienes conducen el plan de escalada violenta en la calle. En el nivel material depende de cada caso: paramilitares, grupos de choque, los mismos jóvenes de las protestas, gente suelta alentada a matar -para una parte de la oposición se ha vuelto legítimo matar chavistas-.

Venezuela es frontera con Colombia, epicentro del paramilitarismo, ha sido infiltrada durante años por grupos paramilitares, que a su vez se enraizaron, en alianza con bandas criminales, y conformaron de fuerza -logística/inteligencia/estructura- propia. Están los testimonios de las poblaciones, las acciones como asaltos a cuarteles militares y policiales con armas de guerra, las zonas controladas por ellos, sus campamentos. No existen, sin embargo, en los grandes medios de comunicación, en las palabras de los dirigentes de la derecha, en algunos análisis de intelectuales.

Existen sí en la vida de la gente: las casas marcadas, los chavistas de los pueblos que deben irse debido a las amenazas, los compañeros asesinados, los comercios que deben cerrar sino son atacados, al igual que los transportes, los toques de queda. Ocurre en municipios de Táchira, Mérida, Lara, Barinas, en los despliegues que realizan durante las semanas de escalada del conflicto en cualquier punto del país. (cubadebate)

«Sadoul, um oficial francês que aderiu à Revolução de Outubro»

[De Miguel Urbano Rodrigues] [Publicamos hoje, 2 de agosto, dia do seu aniversário, o último texto que Miguel Urbano escreveu para odiario.info. É mais uma forma de mostrar que permanece e permanecerá presente. Como resulta de todos os seus textos – falando aqui da trajetória pessoal de Jacques Sadoul no exaltante período inicial da Revolução de Outubro – acrescenta e enriquece o nosso conhecimento e a nossa reflexão, um dos aspectos em que melhor se manifestava a sua grandeza intelectual e humana.] (odiario.info via PCB)

«Hiroxima e Nagasaki, alerta para o futuro»

As bombas atómicas lançadas pelos EUA sobre Hiroxima e Nagasaki, a 6 e 9 de Agosto de 1945, mataram mais de 250 mil pessoas de forma imediata. Estima-se que outras tantas tenham morrido nos meses subsequentes e que muitos outros milhares tenham falecido ao longo dos anos, devido a doenças relacionadas com a exposição à radiação nuclear, sofrendo diferentes tipos de enfermidades crónicas, deformações e mutilações.

Tanto os EUA como certo tipo de historiografia apresentaram os bombardeamentos como inevitáveis para a derrota do Japão, procurando assim esconder a natureza hedionda do crime – ainda hoje impune –, bem como o facto de que o país do Extremo Oriente estava à beira do esgotamento e da capitulação. (Abril)

Ver tb.: «Um mundo livre de armas nucleares», de Gustavo Carneiro (avante.pt)

sábado, 5 de agosto de 2017

O preso Juan Mari Etxabarri foi internado de urgência em Sevilha

Juan Mari Etxabarri Garro, preso político basco natural de Iruñea, foi ontem internado num hospital de Sevilha com uma pneumonia grave, informou a Etxerat.

O preso iruindarra, encarcerado na cadeia de Sevilha II, foi transferido de urgência, ontem de manhã para um hospital de Sevilha. Juan Mari Etxabarri tem uma pneumonia grave e, com um coágulo num pulmão, foi-lhe feita uma drenagem e aplicado um antibiótico, encontrando-se estável.

A Etxerat revela que familiares e amigos viveram a situação com grande preocupação, mais ainda pelo facto de outro preso político basco, Kepa del Hoyo, ter falecido recentemente, com um ataque de coração na cadeia de Badajoz.

Para a associação de familiares e amigos dos presos políticos bascos, a dispersão não fez mais que dificultar todo o processo com vista a esclarecer a situação do preso da capital navarra, pelo que a Etxerat reitera a necessidade urgente de pôr fim a essa política. / Ver: BorrokaGaraiaDa

Mobilizações a favor da amnistia
Por seu lado, o Movimento pró-Amnistia e contra a Repressão (MpA) agendou para hoje, às 21h00, em Erromo/Itzubaltzeta (Getxo, Bizkaia), uma manifestação em defesa da amnistia e pelo fim da repressão contra presos, refugiados e deportados bascos.

Também na Bizkaia, na comarca de Arratia, o MpA agendou para dia 11, às 19h00, em Igorre, uma concentração a favor da amnistia, com o lema «Antolakuntza ta borroka. Amnistia da bide bakarra» [Organização e luta. A amnistia é o único caminho]. / Mais info: amnistiAskatasuna

«Protagonistas» da Revolução de Outubro [K17]

Sobre a secção «Protagonistas»: Entre las tareas de K17 está el difundir conocimiento en torno a la Revolución, y por ello hemos comenzado esta sección, para que las y los lectores de esta web conozcan a los personajes más conocidos que tomaron parte, a favor, en contra o entre ambas posiciones, en la Revolución de 1917. / Mais info: k17.eus (euskaraz hemen)

Uma protagonista: «Klavdiya Nikolayeva» (cas. / eus.)

O QUE É A K17?
A K17 é uma comissão surgida no País Basco Sul para celebrar o centenário da Revolução Socialista de 1917 (mais info aqui e aqui)

«Trece Rosas: vuestros nombres no se borrarán en la historia»

Los 5 de agosto de cada año deberían pasar desapercibidos. Indolentes y plácidos deberían quedar perdidos en la memoria como un día más en el calor del verano, y sin embargo es una fecha de obligado recuerdo para los antifascistas y para los demócratas. […] Quienes hayan leído estas líneas lo han hecho buscando en ellas el recuerdo imprescindible para con la justicia, la verdad y la reparación, buscando la palabra que siga denunciando el asesinato de 13 rosas en Madrid el 5 de agosto de 1939 junto a sus 43 compañeros de la JSU y del PCE. En realidad 14 rosas, la número 14, Antonia, sería fusilada en febrero de 1940. (queridxscamaradas)

«Vitória»

[De Jorge Cadima] A eleição da Assembleia Constituinte venezuelana e a sua tomada de posse ontem constituem uma importantíssima vitória. Não significa, é certo, o fim das ingerências do imperialismo e da violência fascista na Venezuela. Trump já anunciou novas sanções, pela ousadia de dar a voz ao povo. Querem mais sangue, mais Líbias, mais Sírias, mais Iraques. O coro mediático, em que no nosso país participam vozes que vão da extrema-direita ao BE, não irá calar-se. Mas a clara afirmação da dignidade e coragem dum povo que quer a paz e não quer ceder as conquistas da Revolução Bolivariana abre melhores perspectivas para os combates futuros. (odiario.info)

sexta-feira, 4 de agosto de 2017

Félix Arnaiz, um ano mais na memória de Erromo

Por iniciativa da Comissão de Festas de Erromo/Itzubaltzeta (Getxo, Bizkaia) e da Ahaztuak 1936-1977, Félix Arnaiz, jovem morto a tiro por um polícia municipal quando participava nas festas do bairro, a 2 de Agosto de 1969, foi novamente homenageado em Erromo na passada quarta-feira, dia em que passavam 48 anos sobre o seu assassinato. A impunidade franquista para qualquer «tipo de uniforme» impôs-se então à justiça; a mesma impunidade se impõe hoje, agora amparada pela «democracia». Entre os muitos presentes na sessão de homenagem, estiveram familiares de Félix. [imagens via Martxelo Álvarez, da Ahaztuak]


[Retirado, com alterações, de «Homenagem em Erromo: Félix Arnaiz, um pouco menos esquecido»] Os factos ocorreram no dia 2 de Agosto de 1969, por volta da uma da manhã. Um grupo de jovens cantava e divertia-se frente ao Bar Vega, ao lado da antiga estação ferroviária de Areeta. O então vice-presidente da Câmara Municipal de Getxo, que residia no local, chamou a Polícia Municipal. De acordo com testemunhas, os agentes apareceram no local «bastante alterados».

Confrontados com a situação, os jovens decidiram ir até ao Bar Pako, na Kale Nagusia, perto da Ponte Suspensa. Pouco depois, os jovens regressaram novamente às festas e, quando chegaram à passagem de nível, «apareceu numa esquina um agente da Polícia Municipal de pistola na mão», e apontou-a a um dos jovens. Este agarrou-lhe a mão de forma instintiva, conseguindo assim desviar os dois disparos efectuados pelo polícia. Foi preso de imediato e metido numa viatura policial.

Testemunhas recordam que, pouco depois de o detido ser metido na viatura, se ouviu um disparo, efectuado pelo referido polícia municipal - ao que parece, um antigo agente da Guarda Civil que vivia no bairro. «Encostou a pistola ao peito de Félix Arnaiz e matou-o», dizem as testemunhas. Esta versão não coincide com a das autoridades - a que foi divulgada pelos jornais -, que chegaram a qualificar a morte como «acidente fortuito», dizendo que o polícia municipal tinha disparado a arma numa «disputa» com outra pessoa e que Félix Arnaiz Maeso tinha sido atingido como «mero espectador».

Depois da morte do jovem morador de Erromo/Itzubaltzeta, as festas foram suspensas em sinal de luto, de protesto e solidariedade. / Ver: aseh e aseh

«La actualidad de Margari Aiestaran y Justo de la Cueva»

[De Iñaki Gil de San Vicente] No hace tanto tiempo que parecía que la praxis revolucionaria se había extinguido en Euskal Herria al son de los cambios sociales y políticos acaecidos. Hace unos pocos años hubiera sido impensable que una organización estudiantil reeditara un libro que lleva por título Comunismo o Caos escrito en 1996 por Justo de la Cueva con el imprescindible apoyo de Margari Aiestaran, militantes comunistas e independentistas. Ahora no sólo se reedita el libro sino que además se realiza un reconocimiento público a su autor, como el de hoy, 6 de agosto de 2017 en el gaztetxe Zazpi Katu de Bilbo, a los pocos meses de su fallecimiento.
[...]
Nos hemos referido a estas cuestiones falsamente secundarias para mostrar la aportación de Justo de la Cueva, y de Margari Aiestaran, a esa permanente línea de praxis vital que identifica al marxismo desde su origen y especialmente su desarrollo en Euskal Herria uno de cuyos ejemplos es Comunismo o Caos. Margari y Justo sufrieron los golpes del terrorismo y de la represión política y económica como tantas y tantos marxistas. Su obra teórica está así enriquecida por este auténtico principio de realidad que define a la lucha de liberación nacional de clase de nuestro pueblo trabajador: sin esta verdadera totalidad objetiva y subjetiva, que abarca mucho más que lo que entendemos por «contexto», es incomprensible la actualidad del libro Comunismo o Caos, actualidad que es la causa de su reedición veintiún años después. (BorrokaGaraiaDa)

«Venezuela: con la Constituyente y el pueblo movilizado, rumbo a la victoria»

[Comunicado de Red Roja] Desde Red Roja expresamos nuestra gran satisfacción y felicitamos al bravo pueblo de Venezuela por la jornada vivida el domingo en apoyo a una Constituyente que, siguiendo la consigna de Chávez de perfeccionar la Constitución, aspira a blindar las medidas de protección social adoptadas por el proceso bolivariano.
[...]
Así pues, Red Roja se suma a Bolivia, Ecuador, Nicaragua y a todos los países que se han mostrado solidarios con Maduro. Desde nuestro puesto en la retaguardia del imperialismo, apoyaremos la realización de actos, concentraciones o manifestaciones en el Estado español, en la estela de las ya desarrolladas y como la que tendrá lugar este mismo jueves 3 de agosto en Madrid. (redroja.net)

Oskorri - «Ikusi mendizaleak»

Em versão coral. É das de sempre. Uma das muitas que ajudaram alguns a aprender (e a amar) o euskara.

quinta-feira, 3 de agosto de 2017

«A Etxerat mobiliza-se nas praias bascas contra a dispersão dos presos»

[Comunicado de Etxerat, em castelhano] Queremos anunciar que también este verano Etxerat se concentrará en distintas playas de Euskal Herria al objeto de demandar el fin de la política de dispersión porque queremos y necesitamos a los presos y exiliados políticos vascos vivos y en casa.

Hacemos desde aquí un llamamiento a todas las ciudadanas y ciudadanos vascos, para que el día 6 de agosto, estén con nosotros en las siguientes playas:
-Lapurdi: Hendaia 12:00.
-Gipuzkoa: Deba, Zarautz, Orio y Donbostia a las 12:00. Mutriku a las 12:30.
-Bizkaia: Laida, Laga, Lekeitio, Ondarroa y Muskiz a las 12:00; Bakio a las 12:30; Ea y Laidatxu (Mundaka) a las 13:00. Y la víspera, el 5 de agosto, a las 12:30 eta Gorliz-Plentzia. / Ver: insurgente.org

Este sábado, manifestação em Erromo em defesa da amnistia

No próximo sábado, 5, o Movimento pró-Amnistia e contra a Repressão promove uma manifestação a favor da amnistia em Erromo/Itzubaltzeta (Getxo, Bizkaia).

Em plenas festas, a mobilização parte do espaço das txosnas às 21h00, sob o lema «Euskal preso, errefuxiatu eta deportatu guztiak etxera! Amnistia osoa!» [Todos os presos, refugiados e deportados bascos para casa! Amnistia total!]. / Ver: amnistiAskatasuna

«Altice, ou o triunfo dos sociopatas»

[De José Goulão] As autoridades portuguesas entregaram uma das pérolas da economia nacional, a Portugal Telecom, a um polvo multinacional chamado Altice, propriedade de um indivíduo que tem como pátria o dinheiro, chamado Patrick Drahi, e agora lavam pilaticamente as mãos perante a hecatombe humana anunciada, e que não se fez esperar.
[...]
Ora os governos portugueses, uns atrás dos outros, envolvidos na delapidação da propriedade nacional através dos maus-tratos infligidos ao património económico do país, incluindo a PT, tinham obrigação de conhecer estas informações, que são públicas e acessíveis. Se não conhecem, é grave; se conhecem, grave é. (Abril)

«5 mentiras do BE sobre a constituinte venezuelana»

[De António Santos] Apesar do boicote da oposição de extrema-direita, mais de oito milhões de pessoas elegeram a assembleia que irá redigir a próxima constituição da Venezuela. Oito milhões de eleitores é mais do que o total de votantes da MUD opositora, em 2015, ou que o número de votantes de Maduro, em 2013. O BE, no entanto, qual taquígrafo do Observador, faz coro com a campanha da comunicação social portuguesa e repete, histérico, que a Venezuela é uma ditadura.

Mas afinal a constituinte não foi eleita? Maduro mudou as regras das eleições para ganhar de qualquer forma? Não há liberdade de expressão? 30% dos deputados estão reservados automaticamente para o partido de Maduro? Desmonto aqui algumas das principais mentiras do BE sobre as eleições para a assembleia constituinte da Venezuela. (manifesto74)

quarta-feira, 2 de agosto de 2017

Há 49 anos, a ETA matava Melitón Manzanas, polícia, colaborador da Gestapo e torturador

Há 49 anos, a ETA matava Melitón Manzanas, polícia franquista, colaborador da Gestapo e bárbaro torturador. Em Gipuzkoa, em Euskal Herria, respirou-se fundo, de alívio. Em 2001, o Governo do PP condecorou-o. Rajoy era o vice-presidente do Executivo.

A 2 de Agosto de 1968 morre, em consequência do primeiro atentado da ETA, Melitón Manzanas, um emblema da repressão franquista em Euskal Herria. Este polícia espanhol foi chefe da Brigada Político-Social de Gipuzkoa, e considerado o expoente máximo do terror franquista no território basco.

Alguns cronistas afirmam que Melitón Manzanas foi encarcerado em 1936 pelos republicanos, acusado de simpatias com o regime falangista emergente. Uma vez acabada a guerra civil, Franco nomeia-o, em 1941, inspector em Irun, dando-lhe carta livre para realizar todo o tipo de violações dos direitos fundamentais das cidadãs e dos cidadãos bascos. Tudo aponta para que ainda lhe sobrasse algum tempo para se pavonear como um bruto provocador em certos bares e lugares públicos de Gipuzkoa, e também para colaborar com os nazis, especialmente com a Gestapo. Definitivamente, Manzanas foi catalogado como um torturador de extrema brutalidade.

Caíam em saco roto todas as denúncias sobre a barbaridade cometida, bem como sobre os métodos utilizados para arrancar as confissões a uma parte das suas vítimas. Foi a partir dessas «técnicas terroristas» que manteve o estado de terror em Gipuzkoa, convertendo-se no senhor da vida e da morte dos cidadãos e das cidadãs bascas, até àquele 2 de Agosto, quando foi justiçado. Convém lembrar que a notícia da sua morte libertou um clima de satisfação entre a cidadania, sem distinção de proveniências políticas.

O presidente do Estado espanhol em 2001, José María Aznar, em total sintonia com Mayor Oreja, condecorou o torturador, atribuindo-lhe a Real Orden del Reconocimiento Civil a las Víctimas del Terrorismo. / Excerto do texto: «Melitón Manzanas, 40 anos depois», de César Arrondo (ver: aseh) [imagem de Igor Meltxor]

Ver tb: «Melitón Manzanas: un torturador franquista re-condecorado por la democracia» (ahaztuak 1936-1977)

Sindicatos denunciam falta de pessoal e degradação do serviço nos Correios da Bizkaia

Todos os sindicatos que representam os trabalhadores nos Correios da Bizkaia manifestam o seu desagrado perante a falta de pessoal. A situação, que se verifica todo o ano, agudiza-se no Verão, o que provoca atrasos na distribuição da correspondência e deteriora a prestação do serviço a que os utentes têm direito, afirmam.

Numa nota, os sindicatos mostram-se preocupados com a gestão dos serviços postais na Bizkaia, nomeadamente com a «poupança nas despesas com o pessoal» dos últimos anos, «que se traduziu numa redução drástica do número de trabalhadores».

A falta de pessoal e o facto de não serem colmatadas as ausências (por férias ou baixa) têm como consequência «uma maior carga laboral, bem como a impossibilidade de se cumprir os prazos de entrega da correspondência». Isto conduz ao agravamento das «condições de trabalho e degrada o serviço prestado aos utentes».

Os sindicatos defendem que os Correos, na Bizkaia, devem contratar pessoal suficiente para fazer frente às necessidades, de forma a que a empresa, pública, cumpra a sua obrigação de prestar um serviço público postal de qualidade e deixe de violar os direitos que assistem aos cidadãos. / Ver: LAB [a foto é de trabalhadores dos Correios em Gasteiz]

«Imperialismo, fase superior do capitalismo» [Escuela de Cuadros]

A edição n.º 175 do programa de formação marxista «Escuela de Cuadros» é dedicada à abordagem deste texto de Lénine, publicado em 1917. Conta com a ajuda do professor e economista argentino Fernando Hugo Azcurra.

«Imperialismo, fase superior del capitalismo»O programa «Escuela de Cuadros» é transmitido todas as semanas na Alba TV (segundas-feiras, 20h30) e na ViVe Televisión (sábados e domingos, 22h00). Os programas podem ser vistos também em www.youtube.com/escuelacuadros e via @escuela_cuadros.

Solidariedade basca com o povo da Síria [vídeo]

Viva a República Árabe da Síria! A vossa vitória é a nossa alegria.Viva a solidariedade entre os povos! Viva a resistência anti-imperialista!
Ontem, o Exército Árabe Sírio cumpriu 72 anos desde a sua fundação. Tanto a agradecer-lhes!

terça-feira, 1 de agosto de 2017

«Justo, con miedo y con amor, proclamando tu reflexión»

[De Nekane Jurado] Solo en Euskal Herria un amplio movimiento popular, autoorganizado, no rompe con su trayectoria, siguiendo fiel a sus objetivos de lucha, marcados, debatidos y fuertemente teorizados a lo largo de la década de los años 60, centrados en la liberación nacional de Euskal Herria, y más concretamente la liberación del Pueblo Trabajador Vasco, para lo cual se definieron y concretaron los cuatro objetivos de la revolución Vasca: independencia, socialismo, reunificación y reuskaldunización. Ese movimiento no había «transaccionado», y todo esto luchando contra un PNV que ayudó de manera muy activa a consolidar el «Régimen del 78» en Vascongadas sirviendo como muleta de Madrid.

Este Régimen que consolidó las estructuras heredadas del periodo dictatorial y que blanqueó el rostro, de muchos ilustres cuneteros y estómagos agradecidos del franquismo, ayuda a entender el modelo de corrupción sistémica que padece el estado español y del que no nos salvamos aquí. De ese pacto entre «caballeros», que supuso la transición, se crea un modelo político caciquil, absolutamente vil y clientelar que aspiró a arruinar las legítimas pretensiones de la clase obrera vasca de construir un Estado libre y democrático. Pero tengamos una cosa clara, esas estructuras heredadas han sobrevivido hasta hoy y son las que permiten la corrupción política al norte y al sur del Ebro. Justo me dice una vez más, que la dignidad de esta lucha los trajo de Madrid a Euskal Herria, como trajo a Eva Forest, a Alfonso Sastre, a José Bergamin, y a algunos otros. (herritarbatasuna.eus)

«Observadores destacam transparência do sistema eleitoral venezuelano»

O Conselho de Especialistas Eleitorais Latino-americanos (CEELA) sublinha, num relatório, a robustez e fiabilidade do sistema eleitoral venezuelano, bem como a necessidade de se respeitar a vontade expressa pelo povo nas eleições de dia 30 de Julho.
[…]
Entretanto, os dirigentes políticos da extrema-direita Leopoldo López e Antonio Ledezma, que se encontravam em prisão domiciliária, regressaram à prisão, esta madrugada, por violação das normas que lhes permitiam estar em casa em condições especiais. (Abril)

«Os dias de Julho, Petrogrado 1917»

[De John Catalinotto] Os acontecimentos de Junho/Julho de 1917 em Petrogrado marcam o fim do período da dualidade de poderes na Revolução Russa. O período «pacífico» da Revolução termina com o massacre de manifestantes pelas tropas de Kerensky a 17 de Julho. A reclamação que as massas aí exprimiam: «todo o poder aos sovietes», veio a concretizar-se em Outubro, e foi o povo em armas quem o conseguiu. (odiario.info)

«La autodeterminación es una revolución política»

[De Endavant] La práctica del derecho de autodeterminación ha significado desde sus primeras expresiones una fuerza revolucionaria, transformadora, capaz de derrumbar imperios, acabar con estados fundamentados en una dominación injusta y hacer avanzar la soberanía popular, la igualdad individual y colectiva y la democracia real en manos de la mayoría del pueblo. Tanto el derecho como el principio de autodeterminación desde sus primeras formulaciones han sido absolutamente temido por las clases dominantes y Estados consolidados por una razón bien sencilla: ejercer la autodeterminación implica la posibilidad de la plena independencia nacional y, por tanto, también la posibilidad de cambiar las relaciones de autoridad y dominación social impuestas por las élites propias y foráneas en el terreno económico, político y social. (BorrokaGaraiaDa)